ΕΠΙΒΑΤΕΣ Στέκονται κει με τις σάπιες πανοπλίες, κι εγω βυθίζω τα σπαθιά μου  για να βγουν αναίμακτα μες απ' τους όρμους τους Σεφέρη.               Ένα κενό. Σαν το κομμάτι πλαστικό που σε κοιτάζει με κείνο το πανέμορφο χαμόγελο της Κίρκης των σκοτεινών δυνάμεων, της απουσίας ζωής σ π ι ν θ η ρ ι β ο λ ι σ μ ό ς κάτω απ' αυτό που σε διαστάσεις σώματος ανθρώπου, καλούμε κατ' ευφημισμόν "ανθρώπου σώμα". Και μόνο ένα γατί στη ράχη της ασφάλτου. Στο πληγωμένο δέντρο, μια ξοφλημένη αγάπη. Κι επίφαση αναβίωσης στα χέρια του ζωγράφου. Και όλα μισά, σκόρπια, σε χιλιάδες, σαν υλικό που ξέφυγε από ένα χαλασμένο, ψηφιδωτό που σύνθετε ολόκληρη τη ζωή. Αθήνα 1988