ΑΤΙΤΛΟ 1
Όχι όπως εξαρτιέται
η σκέψη απ' τη φαντασία
μες το κενό της απουσίας,
όχι όπως πλανιέται
η θύμηση στο παρελθόν
αποποιούμενη το παρόν,
όχι όπως κοχλάζει
η πεθυμιά το αίμα
μπρος στο ωραίο ψέμα,
αλλά όπως σε ζω
κι όπως σε ξέρω
κι όπως "τυχαία" σε
αναφέρω,
σε ζητώ.
Όχι γιατί τα μέλη μου
στο αγγιγμά σου,
όχι γιατί τα μάτια
σου
στ' ανεβασμά σου
αναγνωρίζουν το σκοπό,
αλλά γιατί δεν θάτανε
μέρα να σε γνωρίσω,
κάποιοι μεγάλοι μας
τραβούν
κι εμείς κοιτάμε πίσω.
Θα σε βρω.
24/1/1999
