Φίλε μου Σε τέτοιες μέρες άγριες όπου δοκιμάζεται κάθε αξία που θεμελιώθηκε μέσα στους αιώνες, υπάρχει ένας χώρος άθικτος που το βρώμικο χέρι της διαστροφής δεν μπόρεσε να φτάσει, ένας σκληρός κι επίμονος κόμπος άρνησης στη σκέψη μας, που οι κάνουλες της παγκόσμιας πλύσης ορθάνοιχτες, δεν κατάφεραν να ξεκολλήσουν, γιατί τον γέννησε η καρδιά μας που την γέννησε ο ήλιος που τον γέννησε ο ουρανός που τον γέννησε ο μύθος  που τον γέννησε η Ελλάδα και είναι η ίδια η καρδιά μας και η συνεχειά μας που τον έκανε σκέψη και προϋπόθεση ζωής αφού για μας είναι αδιανόητη μια ζωή ξέχειλη από λέξεις κενές νοημάτων επιφάσεις αρχών και νόμων δικαίων, γεννημένων στο βούρκο  των θολών συμφερόντων. Υπάρχει ένας χώρος άθικτος Στη θελησή μας Που είναι ικανή από μόνη της Να ξεχωρίσει Τη δολιότητα των λογικών αιτιών, Την ποταπότητα των διεθνών ταμείων, Και τη νωθρότητα των ηλιθίων. Όμως αφού το κάστρο μας ακόμα  αντιστέκεται έστω και με ανδρείκελα πάνω στις επάλξεις,  Θα ξεγελάσουμε το κακό που έρχεται, Την άνομη εγκαθίδρυση της νέας τάξης.