Σαν καλημέρα Το ποίημα θα έπρεπε να είναι Σαν την καλημέρα Αυθόρμητο, ανεξέλεγκτο, Χωρίς μετρήσεις Συλλαβών, λέξεων, εικόνων Να βγαίνει σαν χαμόγελο Αβίαστα, Η σαν βρισιά ξεσπάσματος, Αν ήταν δυνατόν Και χωρίς λόγια. Αλλά δεν είναι. Γιατί το βλέμμα της αποστροφής Δεν φτάνει Όταν βλέπεις ένα νοσοκομειακό Βομβαρδισμένο Δεν φτάνει  μια βρισιά οργής Στη θεα των πτωμάτων Δεν φτάνουν  οι θηλειές που σφίγγονται στο λαιμό  των ανθρώπων Δεν φτάνει  ακόμα να δηλώσεις άνθρωπος Δεν φτάνει  να τραγουδήσεις για την ειρήνη Δεν φτάνει  να χρησιμοποιήσεις όλα τα μέτρα Να εξαντλήσεις όλα τα λεξικά του κόσμου Να καταγράψεις τη φρίκη. Το ποίημα θα έπρεπε να είναι απλό Σαν την καλημέρα Τότε που ακόμα ήταν καλημέρα Και το χαμόγελο μπορούσε Να βγαίνει ανεξέλεγκτο απ’ τα χείλη. Μα αφού δεν μπορεί να είναι έτσι, Δεν θα’πρεπε τα ποιήματα  να παρασύρονται Σαν άδεια μπαλόνια στον ουρανό, Αλλά σαν βόμβες  κατευθυνόμενες  Να βρίσκουν τον προορισμό τους, Ακολουθώντας κατεύθυνση αντίθετη Από τις βόμβες των μεταλλαγμένων.