ΜΕΛΤΕΜΙ
Τα καράβια που ήρθαν
άδειασαν τσέπες.
Τα κορίτσια δεν πάνε
μοναχά πια στα δέντρα
η ζωή τα προφταίνει.
Οι αποχρώσεις του
κέρδους βάφουν τα σπίτια
ιερόδουλες ντόπιες
με στολίδια χυδαία.
Γιατί αγαπάμε ακόμα
αυτό το νησί;
Η φωνή του αγρότη στα
ζώα, χαμένη...
των παιδιών οι φωνές
στα σοκάκια.
Έχουν γίνει,
οι κρυφές αγωνίες
κραυγαλέες ορέξεις.
Τα αισθήματα παίζουν,
αναλόγως προσόντων.
Γιατί αγαπάμε ακόμα
αυτό το νησί;
Οι μνήμες στημένες
σαν παγίδες του δρόμου.
Τραβηγμένη ηχώ μας,
πίσω στα χρόνια.
Δεν θυμάμαι το ύστατο
αθώο φιλί.
Ένα κορίτσι μονάχα
επάνω στο δέντρο,
που τα φύλλα του κρύβαν
τη ζωή που ερχόταν.
Με τα χρόνια, το δέντρο
πέθανε μόνο.
Πάρος 1992
