Η ΠΟΡΕΙΑ Ήμουν μικρό κορίτσι  στους ώμους του πατέρα μου κι ατένιζα τον κόσμο χαρούμενη γιατί νόμιζα πως πήγα σε γιορτή. Μα το τραγούδι κόπηκε μαχαίρι κι ο κόσμος άρχισε να τρέχει άκουγες μόνο ποδοβολητά και βογκητά πόνου. Ένας αστυφύλακας σταμάτησε μπροστά μας. "Πάρτο παιδί σου από δω κι εξαφανίσου". Είπε στον πατέρα. Τα είχα χαμένα γιατί ενώ χύθηκε τόσο αίμα, φεύγοντας ο πατέρας μου γελούσε. "Μην τους φοβάσαι, έχουμε φωνή," Μου έλεγε. Είδα τους ίδιους ανθρώπους  χρόνια μετά, σε μια πορεία συνταξιούχων. Κρατούσα τον πατέρα μου και προχωρούσα. Ξανά οι φωνές κοπήκαν δια της βίας. Μα δεν ακούστηκαν ποδοβολητά. Εδώ κι εκεί κάποιο βογκητό πόνου μονάχα. Ξανά ένας αστυφύλακας σταμάτησε μπροστά μας. "Πάρε το γέρο σου από δω κι εξαφανίσου". Μου είπε. Τα είχα χαμένα γιατί ενώ δεν χύθηκε σταγόνα αίμα, φεύγοντας ο πατέρας τώρα, έκλαιγε. Αθήνα 1995