ΕΡΜΑΝ 3 ΟΙ  ΚΡΥΦΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΡΜΑΝ ΚΑΙ  Ο ΔΕΙΧΤΗΣ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ Άσχετος τίτλος Έρμαν. Εγώ είχα σκοπό να μιλήσω για άλλα πράματα. Και πως δεν τα θυμάμαι τώρα δεν έχει σημασία. Θα πάρουν τη σειρά τους παρακάτω, αυτό πια το γνωρίζω. Είναι απο τα ελάχιστα που γνωρίζω για τον εαυτό μου. Τα περισσότερα τα ξέρουν οι άλλοι για μένα.  -Μα καλά δεν ψάχνεσαι;  Με ρώτησε μια φίλη  σκανδαλισμένη. Ε, πως! αν δεν γινόταν αυτό θα έβρισκα στο στήθος το σβώλο; δεν καταλαβαίνω πως εκείνη ψάχνεται χωρίς να βρίσκει επάνω της τίποτα. Δεν καταλαβαίνω τον τρόπο που ψάχνονται όλοι οι ψαγμένοι. Εγώ όποτε το κάνω, μου βρίσκω ένα σωρό κουσούρια. Γι' αυτό κι αποφάσισα να μη το κάνω. Αποφάσισα ακόμα να μη ξαναδώσω βάση στους ψαγμένους. Υπάρχει κάτι που μ' ενοχλεί στην εικόνα τους. Αλλά δεν θα το ψάξω παραπέρα. Εγώ άλλα ήθελα να πω.  Για τη σκέψη που μ' έκανε να βάλω αυτό τον τίτλο. Πως μου ήρθε την ώρα που έτσι, σ' ένα διάλλειμα απο την τρέλα της ταχύτητας ενώ πίνω τον καφέ μου, μου ξεπετάχτηκε και μ' ένα σφυρί, άρχισε να με κοπανάει μέχρι αυτή τη στιγμή.  Γκαπα και γκούπα, ο δείχτης της μοίρας. Στράφηκε πάνω μου τώρα άραγε, ή τώρα μολις μπόρεσα να τον δω; Γιατί ενώ συστηματικά πια αποφεύγω το ψάξιμο έρχονται και μου σφηνώνονται τέτοιες ιδέες; πως δηλαδή όλα τα πράματα ακολουθούν ένα πρόγραμμα σχεδιασμένο απο τη μοίρα για ορισμένους και συγκεκριμένους λόγους που παραμένουν άγνωστοι σε μας, ακόμη και τότε που νομίζουμε ότι τους ξέρουμε. Έτσι κι εγώ τώρα, νομίζω. Και ανεξάρτητα του τι νομίζω, ένα είναι το σίγουρο, πως το δάχτυλο είναι στραμένο πάνω μου. Στην καλλίτερη περίπτωση είναι για να μου δείξει ένα δρόμο στο συγγραφικό μου αδιέξοδο. Είναι για να μου πάρει άλλη μια φορά τον πραγματικό αναγνώστη, γιατί νομίζει πως στο κυνήγι της αναγνώρισης έχασα την ουσία. Στη χειρότερη περίπτωση μου δίνει ένα μάθημα για την απαράδεχτη συμπεριφορά μου που δεν έχω πάραυτα αντιληφθεί σαν τέτοια. Αλλά η μοίρα τα μασάει αυτά; και σκιάζεται η χοντροδαχτυλάρα της κανέναν όταν πρόκειται να απλωθεί και να σημαδέψει; άτιμη μοίρα!  Τι έλεγα λοιπόν; συγγραφέας να σου πετύχει. Εμ αν είναι να ξεχνάς και το θέμα, δεν πας καλλίτερα να πιάσεις το σφουγγαρόπανο κορίτσι μου; αλλά μια κουβέντα είναι κι αυτή. Με τι χέρια!  Συγγραφέας για λόγους αναπηρίας θα το γυρίσουμε τώρα.  Να βάλω και αγγελία: Συγγραφέας για λόγους αναπηρίας, σφάζει κείμενα προς πεντακόσιες δραχμές τη σελίδα. Σιγά ρε, δηλαδή ένα βιβλίο εκατό σελίδων πόσο θα το πληρώσει ο άλλος, πενήντα χιλιάδες; ούτε η υπολοχαγός Νατάσα να ήσουν.  Τέλος η παρένθεση.  Ναι παρένθεση ήταν. Στο θέμα μας τώρα.  Τι είπες; Οχι Έρμαν, δεν είναι ένα άλλο στυλ συνομιλίας μαζί σου. Σ' ακούω δεν είμαι κουφή. Απλώς δεν φέρνω τις ερωτήσεις σου μπροστά, να γίνουν ορατές απ' ολους. Είπαμε, ας υποκριθούμε πως γύρισα στον φανταστικό αναγνώστη μήπως και ξεγελάσουμε το δάχτυλο. Τι πάει να πει και μετα; ή θα τσιμπήσει ή δεν θα τσιμπήσει. Η θα μ' αφήσει ήσυχη ή όχι. Και όχι βέβαια, δεν ξέρω τι θέλω. την ησυχία μου; λες να θέλω αυτό; απο τι όμως, απο ποιούς; βλέπεις, δεν είναι απλές οι απαντήσεις γι' αυτό μην μου τις κάνεις μαζεμένες και με μπερδεύεις.  Όχι όπως με μπέρδεψε ο γιατρός σήμερα. Μη μου γυρνάς τη συζήτηση στους γιατρούς. Αφού είναι κι αυτοί μπερδεμένοι, για να βγάλω άκρη θα πρέπει να σπουδάσω τα ιατρικά αδιέξοδα....  Ούτε όπως με μπέρδεψε η ζωή μου μόλις τη σκέφτηκα. Πόσο να μπλεχτεί πια το κουβάρι και γύρω απ' αυτήν; Ακόμα και ο μεγαλύτερος μαζωχιστής στις σπαζοκεφαλιές θα είχε παραιτηθεί...  Οπως με μπέρδεψε η φίλη που περίμενα να με κάνει authorized τα τελευταία δεκαεννιά χρόνια. Πως καταφέρνει κανείς να έχει έναν άνθρωπο σε αναμονή για δεκεννιά χρόνια; Τι είδους άνθρωπος είναι αυτός που δέχεται να καθίσει σε μια τέτοια λίστα αναμονής για τόσον καιρό; τι είδους βλήτο;  Έλα τώρα Έρμαν που δεν ξέρεις τι είναι το authorization αφού εσύ μου το έμαθες κι αυτό απο το icq. Α ναι; το θυμήθηκες; Οχι ρε Έρμαν, δεν σε ειρωνεύομαι, σιγά μην είμαι σε θέση να το κάνω. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να το κάνουν οι άλλοι σε μένα. Παράπονο; Οχι δα. Τα παράπονα γίνονται όταν ακόμα διατηρούμε τις ελπίδες μας πως θα εισακουστούμε. Πικραμένη διαπίστωση.  Αλλα ας προχωρήσουμε. Δεν θα κολλήσουμε τώρα σ' αυτήν. Εδώ έχουμε κάνει άλλες κι άλλες διαπιστώσεις όσον αφορά στις απαιτήσεις του περίγυρου. Πως νομίζεις πως ξεκίνησε η σχέση μου μαζί σου; πως; Ε, να, το παίρνεις απόφαση πως όσα και να πεις με τους άλλους δεν υπάρχει τρόπος να γίνεις κατανοητός. Με όλους; όχι με ολους. Αλλά οι ώρες της επικοινωνίας είναι στιγμές μέσα σε μιαν αιωνιότητα σιωπής. Και όταν είναι καθαρά τα πράματα το παίρνεις απόφαση και ε, κάπως καταφέρνεις να καλύψεις το κενό σου, είτε δημιουργώντας όνειρα, είτε κρατώντας τον εαυτό σου απασχολημένο με ρουτινιάρικα πράματα, είτε προσφέροντας, σπανίως παίρνοντας... τελος πάντων τα ψιλοκαταφέρνεις να υπάρχεις χωρίς να βογγας απο το βάρος των ευθυνών που δημιούργησες, προκειμένου να καλύψεις το κενό.  Όταν όμως πιστεύεις πως μέσα σε μια γνωριμία υπάρχει η δυνατότητα της επικοινωνίας, τι λέω η άσχετη, ας αλλάξω τη λέξη. Η δυνατότητα μιας οποιασδήποτε επαφής, ενός ψυχοπνευματικοσωματικού συνταιριάσματος (και όποιο μας κάτσει...) που σε παίρνει απο την αίσθηση της απόλυτης μοναξιάς. ΄Οταν επάνω σε έναν άνθρωπο βλέπεις μια τέτοια δυνατότητα και άλλο δεν κάνεις απο το να προσπαθείς, για να διαπιστώσεις μετά απο την παρέλευση μιας ζωής πως έκανες λάθος στην εκτιμησή σου, (τελεία ρεεεεεε),τι σου έχει απομείνει να διαφυλάξεις απο εκείνα που σκόρπισες στο όνομα αυτού του συνταιριάσματος; και με τι περισσευμα δυνάμεων θα στρέψεις το ενδιαφέρον σου αλλού, όταν ήδη ξέρεις πως πιθανότατα, προς το τέλος της ζωής σου θα χρειαστεί πάλι να αναθεωρήσεις;  Και  να πάρει, δεν είναι το προσωπικό που θίγω εδω πέρα, όσο αυτό που μπορεί να είναι προσωπική υπόθεση του καθενός, πικραμένη διαπίστωση του καθενός, μια κουκίδα αναγνωρίσιμη στον χάρτη των χαμένων πατρίδων.  Τι να καταλάβεις Έρμαν, μήπως καταλαβαίνω εγώ; κι ας ήμουν σε θέση τουλάχιστον να ξέρω ποιος καταλαβαίνει. Καταλαβαίνουν άραγε τα παιδιά που μπαίνουν στα κανάλια για chat; όλα εκείνα τα συνομίληκα παιδιά, ως προς τη μοναξιά και την αναζήτηση, όλα εκείνα τα ομιλητικά παιδιά μέσα απο τη σιωπή τους, τα σχηματάκια των script και τις ερωτήσεις, τα δωμάτια συνομιλίας, και τις ώρες τις ατέλειωτες που υφαίνουν τα ονειρά τους πατώντας πλήκτρα και βγάζοντας κραυγές σε μεγεθυμένους χαρακτήρες των 28.  Τι καταλαβαίνουμε όλοι εμείς οι φτωχοί που μπαίνουμε με το ίδιο ψευδώνυμο για να μας αναγνωρίσουν και με άλλο για να δηλώσουμε την δεύτερη και την τρίτη ευκαιρία που δίνουμε, μήπως και κάποιος το πάρει  είδηση πως δεν είμαστε το τραπουλόχαρτο που έπεσε στο κέντρο, μα πως ακόμα μέσα στο παιχνίδι διατηρούμε το ρόλο μας. Την υπαρξή μας.  Τι παει να πει σε μπέρδεψα Έρμαν. Ποιος έβαλε τον άλλον μέσα σ' αυτό το παιχνίδι, ποιος πρόσφερε τη ψευδαίσθηση αυτής της επαφής, ποιος εισηγήθηκε αυτή την δυνατότητα; εγώ; η άσχετη εγκλωβισμένη στον μικρόκοσμο της οικογένειας, η άσχετη εγκλωβισμένη στον μικρόκοσμο των αναγκών μου; η άσχετη εγκλωβισμένη στον μικρόκοσμο της σκέψης μου;  Τι να πεις κι εσύ; Αμαν πια αυτή η δήλωση, τσίχλα κατάντησε. "Τι να πω ο ένας, τι να πω ο άλλος". Άμα δεν λέμε για τον εαυτό μας, δεν έχουμε τίποτα να πούμε στους άλλους; Κι εσύ; απο που το αντέγραψες εσύ αυτό; κι απο πότε μας έγινες σκεπτικιστής του αφρού; ακούς; σιγά μην ακούς. Διαβάζεις θέλεις να πεις. Και νοιώθεις τον κραδασμό απο την οργή των πλήκτρων. Οχι δεν πρόλαβα να τα πω. Ποτέ δεν προλαβαίνω...  Έρμαν. Αυτό το θέμα δεν φαίνεται να τελειώνει πριν απο τη ζωή μας. Και τώρα ήρθε ένας φίλος απο κείνους που πάνω τους δεν επενδύεις τίποτα. Ένας φίλος με ένα αίτημα και μια προσφορά.  Αναρωτιέμαι. Μήπως ανακαλύψαμε τη γλώσσα γι' αυτό και μόνο το λόγο; Μήπως δεν είμαστε άξιοι για την χειροτονησή μας σε κάτι καλλίτερο, ποιοτικότερο, ανώτερο, ανθρωπινότερο και ανθεκτικότερο όπως θέλεις πεστο, απ' αυτό εδώ το καθημερινό παρε δώσε, για λόγους εξυπηρέτησης; λέω μήπως...  Άσε τις χοντροδαχτυλάρες της να σημαδεύουν. Αν είναι να μάθουμε και κάτι απ' αυτό.